Meer lezen over dit onderwerp, kijk dan eens naar dit boek:
Voor vrouwen die piekeren
Waarom piekeren vrouwen vaker dan mannen? Dit zit erachter
Je partner is wat stiller dan normaal en meteen schiet er van alles door je hoofd. Is er iets? Heb ik iets verkeerd gezegd? Is hij of zij boos? Of een vriendin zit niet lekker in haar vel en hoewel er met jou eigenlijk niets aan de hand is, merk je dat je er de rest van de dag toch mee bezig bent. Herkenbaar? Vrouwen lijken vaker te piekeren dan mannen. Niet per se omdat we ‘nu eenmaal emotioneler zijn’, maar omdat er meer achter zit. Hoe we zijn opgevoed, hoeveel verantwoordelijkheid we voelen voor anderen en de rol die relaties in ons leven spelen, kunnen allemaal meespelen.
De inzichten uit het artikel komen uit het boek Voor vrouwen die piekeren van Susan Nolen-Hoeksema.
Er zit veel in ons hoofd
Werk, boodschappen, dat appje dat je nog moet beantwoorden, een verjaardag waarvoor je iets moet regelen en die afspraak bij de tandarts die je nog steeds niet hebt gemaakt. Het zijn vaak geen enorme problemen. Maar juist alle kleine dingen bij elkaar kunnen ervoor zorgen dat je hoofd maar door blijft gaan. Daar komt bij dat vrouwen nog altijd relatief veel verantwoordelijkheid dragen voor het huishouden en de zorg voor anderen. En vooral wanneer je wél voelt dat iets je te veel wordt, maar niet precies weet hoe je het moet veranderen, ligt piekeren op de loer.
Neem een scheve taakverdeling thuis. Je kunt je eraan ergeren dat je steeds degene bent die overal aan moet denken, maar tegelijkertijd geen zin hebben om wéér te vragen of iemand iets wil doen. Dus doe je het zelf. En ondertussen blijf je erover nadenken. Waarom ziet hij of zij dit zelf niet? Stel ik me aan? Had ik er eerder iets van moeten zeggen? Zo kan iets waar je eigenlijk iets aan zou willen veranderen langzaam iets worden waar je vooral heel veel over nadenkt.
We piekeren ook over anderen
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de mensen om ons heen. Veel vrouwen zijn sterk afgestemd op hoe het met anderen gaat. Je merkt dat je partner ergens mee zit voordat hij of zij iets heeft gezegd. Je hoort aan de stem van je moeder dat ze niet helemaal lekker in haar vel zit. En als een vriendin een moeilijke periode doormaakt, kun jij daar zelf ook behoorlijk mee zitten.
Dat is niet alleen maar vervelend. Juist die betrokkenheid kan ervoor zorgen dat je hechte relaties hebt en er voor iemand bent wanneer dat nodig is. Maar er zit ook een andere kant aan, want hoe meer je bezig bent met hoe het met iedereen gaat, hoe meer er is om je zorgen over te maken.
‘Ligt het aan mij?’
Vooral in relaties kan dat snel gebeuren. Je partner reageert kortaf. Misschien heeft hij of zij slecht geslapen, is het druk op het werk of is het gewoon een rotdag. Maar in jouw hoofd begint ondertussen een heel ander gesprek.
Gezonder leven?
Mis nooit meer gezonde recepten en gezonde artikelen. Meld je nu aan voor de nieuwsbrief en ontvang een gratis exemplaar van ons online magazine. 35.000 mensen gingen je voor!
Heb ik iets gedaan? Was mijn partner gisteren ook al zo stil? Misschien zit er toch iets dwars. Waarom zegt diegene dan dat er niets is?
Het lastige is dat je op zo’n moment iets probeert op te lossen waarvan je niet eens weet of er een probleem is. Als je erg gevoelig bent voor de stemming van anderen, kan een kleine verandering al genoeg zijn om aan jezelf te gaan twijfelen. En dan wordt het humeur van iemand anders ineens jouw probleem.
Dat betekent niet dat je je voortaan niets meer van anderen moet aantrekken. Wel dat niet alles wat je bij een ander opmerkt iets met jou te maken heeft. Soms is iemand gewoon moe. Soms is een kort appje gewoon een kort appje.
Lees ook: Voel je je jonger dan je leeftijd? Dit kan erachter zitten
Misschien hebben we het ook een beetje geleerd
Hoe we omgaan met zorgen en emoties leren we voor een deel al jong. Bij meisjes is er vaak veel ruimte om te praten over verdriet, angst en onzekerheid. Bij jongens worden zulke emoties juist eerder afgeremd. Dat eerste klinkt misschien alleen maar positief, en praten over wat je voelt ís ook belangrijk. Maar praten en piekeren liggen soms dichter bij elkaar dan je denkt.
Als je vooral blijft zoeken naar alle redenen waarom je je rot voelt, zonder te kijken naar wat je nodig hebt of waar je invloed op hebt, kom je niet altijd verder. Je kunt jezelf dan steeds beter begrijpen en je tegelijkertijd steeds slechter gaan voelen. Je blijft denken: Waarom voel ik me zo? Waarom gebeurt dit altijd bij mij? Waarom kan ik dit niet loslaten? Terwijl een andere vraag soms meer oplevert: Wat zou mij nu helpen?
En dan bel je een vriendin…
Dat is natuurlijk vaak het eerste wat we doen wanneer iets ons bezighoudt. En gelukkig maar! Je hart luchten bij iemand die je goed kent kan enorm fijn zijn. Alleen kan zo’n gesprek ook ongemerkt veranderen in samen piekeren.
Je begint met één vervelend gesprek met je baas en een uur later hebben jullie besproken waarom je baan niet bij je past, waarom je waarschijnlijk nooit promotie krijgt én waarom je eigenlijk vijf jaar geleden al iets anders had moeten gaan doen. Of je stuurt een screenshot van een appje van je date en even later zijn jullie samen ieder woord aan het analyseren. Op zo’n moment voelt het alsof je druk bezig bent een antwoord te vinden. Maar soms ben je vooral hetzelfde probleem steeds groter aan het denken. Een vriendin die zegt: ‘Ja, echt heel vervelend’ kan precies zijn wat je even nodig hebt. Maar daarna mag er ook ruimte komen voor: ‘Oké, en wat ga je nu doen?’
Denk je na of draai je rondjes?
Dat is uiteindelijk misschien wel de belangrijkste vraag, Want nadenken is niet hetzelfde als piekeren. Nadenken kan iets opleveren; je begrijpt beter wat er aan de hand is, neemt een beslissing of bedenkt wat je anders wilt doen. Bij piekeren kom je steeds op hetzelfde punt terug.
Had ik maar…
Wat als…
Waarom deed hij…
Misschien had ik toch…
Er komt geen nieuwe informatie bij, maar je hoofd blijft zoeken naar een antwoord.
Merk je dat je daar vaak in terechtkomt? Dan hoef je echt niet ineens minder betrokken of gevoelig te worden. Misschien helpt het al om jezelf af en toe af te vragen: Ben ik hier nu iets aan het oplossen, of ben ik hetzelfde rondje nog een keer aan het lopen? Want niet iedere gedachte verdient nóg een gedachte.
